نسبت به جمعه ندارد ، به خاطر « 1 » اين حقير محمد بن الحسن رسيد كه توضيح نمايم مقصود صاحب بحار را بر وجه اختصار ، كه تا ظاهر شود حق آن براى اهل اعتبار ، و زياده شود بصيرت اهل استبصار در آيات و اخبار ائمه اطهار - صلوات اللّه عليهم مادام الليل و النهار - و اين رساله مشتمل است بر يك مقدمه و دو باب : باب اول : در اشارات آيات سورهء جمعه ، باب دوم : در اشارات سورهء منافقين . مقدمه اوّل بايد دانست كه استحباب خواندن تمام سورتين مزبورتين در شب جمعه و روز جمعه در نماز جماعت و غير آن « 2 » به جهت آن است كه خواننده و شنونده خبردار شود كه صباح روز جمعه است و به حضور نماز و خطبه آن مهيّا شود و اگر مانعى باشد رفع نمايد مع الامكان . و همچنين خواندن سورتين مزبورتين در نماز جمعه « 3 » . اگر گويند كه : وجوب خواندن سورهء « جمعه » و « منافقين » تحصيل حاصل است ، به جهت آن كه هر كه حاضر شده ، امر او به حضور ، بى فائده است ، و آن كه حاضر نيست ، به او چه فائده‌اى مى رسد ؟ چه امر به او نمىرسد و نمىشنود . جواب آن كه : نفع بسيار دارد به هر دو ؛ به جهت آن كه هر دو طائفه عازم شوند بر حضور جمعات آينده ، و توطين نفس سركش بر مواظبت و مداومت و عدم اهمال به سبب شنيدن و خواندن و وعظ و تنبيه ، و حذر از ترك در جمعه مستقبله ، هر چند به

--> ( 1 ) . جواب گفتهء سابق ايشان است : « چون مسموع شد » . ( 2 ) . ر . ك : قرب الاسناد ، ص 215 ، ح 844 . ( 3 ) . ر . ك : استبصار ، ج 1 ، ص 414 وج 5 ، ص 158 ؛ وسايل ، ج 6 ، ص 119 ، باب 49 ( باب استحباب القراءة في الصلاة ليلة الجمعة و يومها بالجمعة و المنافقين ) ، ح 3 .